Terug

Hans Alfred Meyers Miers 1922 - 1941 Bewerken

Geboren 1.12.1922 in Berlin
Gestorven 23.9.1941 in Mauthausen

Biografie

Annie Cohen is vijftien jaar als ze, tijdens een bal ter gelegenheid van Kerstmis, Hans Miers leert kennen. Dat is in 1939, vijf maanden voordat de Duitsers Nederland binnenvallen en veroveren.

Een Kerstontmoeting van een joods meisje en een joodse jongen. Kan het romantischer? En geassimileerder?

Annie is een echte Amsterdamse, Hans is een zoon van Duitse vluchtelingen. Hij is geboren op 1 december 1922 in Berlijn. Als hij Annie leert kennen, is hij leerling-kleermaker.

Dankzij summiere informatie in Annie´s agenda´s kunnen we de ontwikkeling van hun relatie enigszins volgen.

De naam van Hans duikt voor het eerst op op 6 januari 1940, twee weken nu hun eerste ontmoeting.

"Zaterdag 6 januari. Wintermantelpak met echte petit-gris kraag gekregen. Hans gesproken.

Zondag 28 januari. Schaatsen gereden met Tonny en Hans M.

Dinsdag 20 februari. Balmasqué gehad bij James M. Als zigeunerin. Reuze leuk geweest, aldoor gedanst. Foto gemaakt, Hans staat er ook op.

Dinsdag 27 februari. Geweldig fijne dansles gehad. Met Hans M. voor Zaterdagavond op ijsbaan afgesproken.

Donderdag 7 maart. Met Hans meegeweest naar clubavond van Poseidon. Hele weg gearmd gelopen, hij is reuze aardig.

Dinsdag 19 maart. Naar dansles geweest. Hans me afgehaald. Stuk gewandeld en hoe!!

Zaterdag 13 april. Bal gehad van James M. Reuze leuk geweest, om ½ 4 thuisgekomen. Lia en Carla waren er niet, maar Hans, mijn vriend, wel.

Zaterdag 27 april. Fuif gehad op school. Had Hans meegenomen. Was sof, maar het einde (in de taxi naar huis gebracht) was wel leuk.

Vrijdag 10 mei. Duitsers om 3 uur ons land binnengevallen. Ons land dus in oorlog met Duitsland. Luchtalarm geweest. Engelse en Franse troepen in ons land binnengekomen.

Woensdag 15 mei. Onze troepen verloren. Ik 16 jaar geworden. Toch nog mensen geweest. Alle troepen krijgsgevangenen. Duitse tijd ingevoerd. Fauteuil gekregen en eierdopje.

Donderdag 16 mei. Duitse troepen onze stad en land binnengetrokken. Hans opgebeld."

Ergens in de winter van 1940 gaat het uit tussen Hans en Annie. Helaas kunnen we dat proces – en de eerste maanden van de bezetting – niet door Annie´s ogen zien, want ze houdt vanaf zaterdag 18 mei zeven maanden lang geen agenda meer bij. Pas in 1941 pakt ze draad weer op. Met Hans Miers is het nog steeds uit, maar ze heeft diverse andere vriendjes.

Op zondag 23 maart 1941 komt Annie Hans Miers weer tegen.

"Zondag 23 maart. Naar thé-dansant bij Oostervink geweest met Eva. Mijn ´oude liefde´ was er ook. Ik heb vaak met hem gedanst! Namelijk met Hans M.

Maandag 31 maart. Hans M. nu voor school gestaan. Hij is toch wel aardig.

Zaterdag 12. Ik naar Amsterdam om met Hans te gaan naar de Prominenten. Het is weer dik aan tussen ons! Maar nu veel meer verliefd dan de vorige keer. Het verschil is dat we nu alle twee willen dat we met elkaar gaan.

Zondag 4 mei. Leuk gewandeld met Hans. We worden nu echt als een stelletje beschouwd!

Dinsdag 6 mei. Brief gehad van Hans, nu weet ik pas goed hoe blij ik ben dat we weer met elkaar gaan.

Zondag 18 mei. Hans weer bij me gekomen. Hij is ook blijven eten. Parfum en zoen van hem gekregen. Samen gefietst en thee gedronken. Hij is een schat.

Zaterdag 7 juni. Hans me weer gehaald. Het is wel hevig met ons gesteld!! God, wat hou ik van hem. Al ben ik pas 17 jaar, weet ik, dat ik van Hans hou zoals je maar eenmaal van elkaar houdt."

Op 11 juini 1941 worden meer dan 250 joden in Amsterdam opgepakt als vergelding voor een aanslag waarbij Duitsers gewond raakten. De gevangenen worden via kamp Schoorl naar Mauthausen in Oostenrijk gedeporteerd. Ook Hans Miers bevindt zich onder de ongelukkigen. In Annie´s agenda lezen we het vervolg.

Woensdag 11 juni. Om 6 uur de relletjes tegen de Joden in Amsterdam weer begonnen. Reden: ontploffing in de Schubertstraat, waardoor Duitsers gewond werden.

Donderdag 12 juni. Vandaag gehoord, dat ook Hans ea opgepakt zijn. Mijn jongen: Hans! Ik was wanhopig. Waarom dit alles? Waarom? Hij is pas 18 jaar!

Vrijdag 13. Naar Hans´ ouders gegaan. Zij zijn wanhopig evenals ik. Nog niets vanuit Schoorl van Hans gehoord.

Dinsdag 17 juni. Bij Hans´ moeder geweest. Foto gebracht van ons tweeën. Nog niets gehoord!!

Vrijdag 20 juni. Prachtig weer steeds, het loopt naar een hittegolf toe. Ik Hans een brief geschreven waarin oa staat dat ik op hem blijven wachten.

Zaterdag 21 juni. Ik verlang nu al naar Hans. Hoe moet dat gaan als hij lang weg blijft?

Maandag 23 juni. Hans ea weggevoerd uit Schoorl. Waar nu weer naar toe? Zal ik mijn jongen ooit terugzien?

Dinsdag 1 juli. Mas gesproken; was ook in Schoorl geweest, maar vrijgelaten. Vertelde me, dat Hans flink is en dat hij mijn brief heeft ontvangen.

Donderdag 3 juli. Gehoord dat Hans in Maut Hausen bij Linz is. Wij hoorden nog steeds niets van hem. Ik verlang zo naar hem!

Maandag 7 juli. Berichten binnengekomen, dat 11 jongens onderweg naar Linz gestorven zijn, oa Marcel Cossmans van dansles.

Maandag 21 juli. Bericht van Hans uit concentratiekamp Mauthausen bij Linz. Hij schreef zelf het adres; verder een gedrukte kaart om geld te sturen. Maar in elk geval een levensteken. Goddank!

Zaterdag 16 augustus. Brief gekomen van 4 kantjes van Hans uit Mauthausen, hij is gezond en maakt het goed. Ik hoop maar dat het zo blijft! Hij noemt 3 keer mijn naam in de brief, dus hij vergeet mij niet!

Vrijdag 29 augustus. Gehoord, maar weet niet zeker of het waar is, dat de jongens in Mauthausen in steengroeven werken. God, geef toch uitkomst!

Zondag 7 september. De ouders van Janny vertelden ons dat er weer 37 jongens uit Mauthausen dood zijn oa Max v. M. en Benno S. Ik ben reuze zenuwachtig, wie zal volgen? Wanneer zal het eindelijk weer goed worden?

Donderdag 11 september. Voor de 2e keer een brief gekomen van Hans uit Mauthausen. Hij is gezond, maar toch ben ik bang. Ik kan niet zeggen waarom, maar ik ben het.

Woensdag 1 oktober. Vandaag is Grote Verzoendag en zoveel leed is er over ons gekomen. Hoe zal Hans er uitzien en is hij gezond? Niets kunnen we voor hem doen, dat is nog het ergste. Ik verlang zo naar hem. Zouden we elkaar ooit terugzien? Ik vrees ...

Donderdag 2 oktober. Vandaag gehoord, nadat het 3 dagen voor me verzwegen was, dat er weer 55 jongens dood zijn oa Guus M. (de broer van Sonja).

Woensdag 15 oktober. Vandaag ´t verschrikkelijke nieuws gehoord dat Hans op de dodenlijst staat en 23 september gestorven is. Ik ben kapot. Naar zijn ouders gegaan. Zij zijn zo erg dat ik niet eens bij ze mag. God, waarom dit alles? Ik geef mijn hand ervoor, als ik daarmee Hans redden kon. Op de lijst waren 70 namen, er zijn nu nog ± 150 over van de 700. Waaraan is mijn jongen gestorven, hoe en waar is hij begraven, is hij wel dood? Ik word er gek van ...

Zondag 19 oktober. Ik kan me nog steeds niet indenken dat het waar is. Hoe kan God het gedogen? Bestaat er wel een God?

Maandag 3 november. Bij Hans´ ouders gegeten. Ook zij gaan twijfelen. Ik merk dat zij net zoveel van mij houden als ik van hun.

Woensdag 5 november. De laatste dodenlijst binnen gekomen, want volgens deze zijn ze allen dood. Nu geloof ik het helemaal niet meer. Zouden ze naar het Oostfront zijn?

Maandag 1 december. Hans vandaag 19 jaar geworden. Zou hij het zelf gevierd hebben of niet? Ik was natuurlijk bij z´n ouders.

1 Jan 1942. God geve, dat 1942 ons vrede zal brengen, die wij wensen en dat aan alle onzekerheid eindelijk een einde zal komen door te weten, wat er in Mauthausen gebeurd is.

Hans, ik weet niet of je leeft, maar als je leeft, dan wens ik je een 1942, dat ons weer tezamen zal brengen. God geve dat je gezond bent!

Omijn."

In juli van dat jaar 1942 duiken Annie, haar ouders en haar oma samen onder. Drie jaar lang zit Annie opgesloten op een kamertje. Ze rouwt al die tijd nog om haar vriendje Hans. Ze maakt een tekening waarmee ze de geschiedenis van hun liefde schematisch in beeld brengt. Van Kerstmis 1939 tot 11 juni 194. Hij, Hans, is van 1 december 1923, zij, Annie, van 15 mei 1924.

Onder de tekening staat, in haar prachtige handschrift:

De geschiedenis van een liefde, die zoveel beloofde en zo wreed eindigde.

De ouders van Hans Miers overleven, net als Annie, de oorlog door onder te duiken. Direct na de bevrijding sturen ze Annie een briefje.

"Lieve Anneke!

Wat ben ik dolgelukkig van jou eindelijk te horen. Wij hebben zo veel aan jullie moeten denken. Ik hoop toch nog altijd onze dierbare jongen terug te zien. Jij toch zeker ook? Wij proberen van alles, om wat te weten te komen..

Tot spoedig ziens, ik omarm je, lieve kind.

Jouw Else Miers."

Annie heeft tot in lengte van jaren contact gehouden met de ouders van Hans. Ook nadat ze in mei 1948 in het huwelijk trad met Heinz Kalmann, met wie ze vier kinderen kreeg. Onder wie schrijver dezes.

 

Arjeh Kalmann

Bestanden

informatie over persoon versturen…

aanvullende informatie over persoon toevoegen …