Kazimierz Biały 1888 - 1943

Urodzony -a 16.2.1888 w Śmigiel
Zmarł -a 21.1.1943 w Gusen

Biografie

Syn Józefa (nauczyciela) i Anny z Scholzów urodzony 1888.02.16 w Śmiglu, w ówczesnym powiecie śmigielskim.

Miał rodzeństwo: Feliksa (1875-1943, zm. w Krakowie; lekarz, powstaniec wielkopolski i śląski), Józefa (1878), Zofię (1880-1943, zm. w KL Auschwitz; w 1898 r. wyszła za mąż za Stanisława Witaszka, matka dr. Franciszka Witaszka szefa Związku Odwetu poznańskiego Związku Walki Zbrojnej / Armii Krajowej zamordowanego w 1943 r. przez Niemców), Mariannę (1883-1958, zm. w Stęszewie; w 1906 r. wyszła za mąż za Karola Franciszka Mroczkiewicza).

Ukończył szkołę powszechną, a potem realną. Przebywał na terenie imperium rosyjskiego gdzie związał się z ruchem niepodległościowym. Tam aresztowany został zesłany na Sybir. Stamtąd przez Mongolię zbiegł do rodzinnej Wielkopolski. Podczas rewolucji bolszewickiej walczył po stronie legalnych władz pod nazwiskiem Czarny.

Uczestnik powstania wielkopolskiego na froncie zachodnim. Ochotnik w oddziale pod dowództwem płk. Michała Milewskiego. Odznaczył się bohaterstwem w utarczce pod Jabłonną koło Rakoniewic. 16 sierpnia 1919 r. został przeniesiony do rezerwy w stopniu kaprala.

3 września 1919 r. przeprowadził się ze Śmigla do Poznania, gdzie zamieszkał przy ul. Świętej Jadwigi nr 11. Trudnił się kupiectwem. Wyprowadził się w nieznanym kierunku pół roku później. Następnie zamieszkał w Stęszewie gdzie był właścicielem przędzalni wełny. W 1926 r. ożenił się z Zofią Kłosińską (1894-1987) z Będlewa. Mieli dzieci: Mariana (1927), Michała (1928-2007), Józefa (1929), Irenę (1932-2020), Krystynę (1934), Władysława (1935). Działacz Stronnictwa Narodowego i Towarzystwa Gimnastycznego „Sokół”. Odznaczony Medalem Niepodległości 27 czerwca 1938 r.

W czasie okupacji kierował „piątką” Narodowej Organizacji Bojowej w Stęszewie. Organizował kolportaż Polski Narodowej i akcje sabotażowe. Zbierał fundusze na cele organizacji, gromadził broń. Aresztowany przez gestapo 6 listopada 1941 r. Osadzony w KL Fort VII w Poznaniu i następnie w więzieniu w Elblągu. Skazany wyrokiem OLG Posen na sesji wyjazdowej w Elblagu 16 lipca 1942 r. na 10 lat obozu karnego. Osadzony 24 lipca 1942 r. w więzieniu w Rawiczu. Od 11 grudnia 1942 r. w niemieckim obozie KL Mauthausen-Gusen, nr obozowy 17821.

Tamże zamordowany 1943.01.21.

Poszukiwany w Stęszewie w 1945 r. (sic!) przez sowieckich siepaczy z NKWD w związku z uczestnictwem w walce z bolszewizmem w czasie rewolucji 1917 r.

Uhonorowany w Stęszewie na cmentarzu parafialnym na tablicy pomnika „Oddali życie za Polskę”. Upamiętniony imiennie w Ośrodku Pamięci Gusen oraz w Sali Nazwisk zmarłych w obozie w Mauthausen.

 

Paweł Balcer, Opracowanie na podstawie biogramów Bohatera autorstwa J. Gałczyńskiej 2005, 2006.

 

Źródło:

B. Polak red. ,,Powstańcy wielkopolscy…Biogramy uczestników powstania wielkopolskiego 1918/1919’’ T. II 2006.

Facebook: Sylwetki Powstańców Wlkp. Ziemi Śmigielskiej na 100 lecie

Pozycja w sali