Stanisław Gaworzewski 1883 - 1940 Edycja

Stanisław Gaworzewski wurde am 24. April 1883 in Witkowo geboren. Er war Schneider von Beruf und führte seine Schneiderwerkstatt am Alten Markt. Bereits während der Teilung wirkte er in gemeinnützigen und kulturellen Organisationen mit. Unter anderem war einer der Mitbegründer des Towarzystwo Śpiewacze Harmonia (Gesangsverein Harmonie). Während des Ersten Weltkrieges wurde er in die Deutsche Kriegsmarine einberufen und diente in Kiel. Gegen Ende des Krieges kehrte Gaworzewski im November 1918 nach einer Rebellion der Marine und dem Anwachsen der revolutionären Stimmung in Deutschland nach Witkowo zurück. Er übernahm die Leitung einer Bürgergruppe, welche kraft der Beschlüsse des Witkowska Rada Żołniersko – Robotnicza (Arbeiter- und Soldatenrat von Witkowo) den deutschen Beamten die Machtbefugnisse entzogen hatte. Als Ehrung für seine Teilnahme am Großpolnischen Aufstand (Powstanie Wielkopolskie) in den Jahren 1918/1919 erhielt er ein Diplom des Obersten Volksrats (Naczelna Rada Ludowa).

In der Zwischenkriegszeit war er gemeinnützig und gesellschaftlich aktiv. Unter anderem bekleidete er die Funktion des Volksbankdirektors und des Ehrenbürgermeisters von Witkowo. Er trug maßgeblich zum Ausbau der Stadt bei. Er gründete Häuser für Arme, modernisierte und erweiterte das Telefonnetz, bewirkte das Aufräumen des Stadtparks, ermöglichte einen breiteren Zugang zum Stromnetz aus dem örtlichen Kraftwerk. Er unterstützte die Entwicklung von kulturellen und gemeinnützigen Organisationen wie beispielsweise des Amateurorchesters „Bractwo Kurkowe“.

Das Wirken von Gaworzewski endete mit dem Ausbruch des Krieges. Infolge einer Denunzierung wurde er in seinem eigenen Haus verhaftet. Die Deutschen kannten die Vergangenheit von Gaworzewski hervorragend, insbesondere seinen Beitrag zur Absetzung der deutschen Machthaber in Witkowo im Jahre 1918.

Roman Wójcicki, Urenkel

Stanisław Gaworzewski urodził się 24 kwietnia 1883 roku w Witkowie. Z zawodu był krawcem i prowadził swój zakład na Starym Rynku. Jeszcze w okresie zaborów działał w organizacjach społecznych i kulturalnych. Był m.in. współzałożycielem Towarzystwa Śpiewaczego Harmonia. W czasie I wojny światowej został powołany do niemieckiej marynarki wojennej i odbywał służbę w Kilonii. W listopadzie 1918 r. u schyłku wojny, po buncie marynarzy i wzroście nastrojów rewolucyjnych w Niemczech Gaworzewski wrócił do Witkowa. Stanął na czele grupy obywateli, którzy na mocy postanowień witkowskiej Rady Żołniersko – Robotniczej odebrali władzę niemieckim urzędnikom. Za udział w Powstaniu Wielkopolskim 1918/1919 otrzymał Dyplom Naczelnej Rady Ludowej.

W okresie międzywojennym pozostawał aktywnym działaczem społecznym. Pełnił m.in. funkcję Dyrektora Banku Ludowego i honorowego burmistrza Witkowa. Miał duży wkład w rozbudowę miasta. Tworzył domy dla ubogich, unowocześnił i rozbudował linię telefoniczną, przyczynił się do uporządkowania parku miejskiego, umożliwił szerszy dostęp do sieci elektrycznej z miejscowej elektrowni. Wspierał rozwój organizacji kulturalnych i społecznych m.in. Bractwa Kurkowego, amatorskiej orkiestry.

Aktywność Gaworzewskiego kończy się wraz z nastaniem wojny. Na skutek donosu został aresztowany w swoim domu. Niemcy doskonale znali przeszłość Gaworzewskiego, a przede wszystkim jego udział w obaleniu władzy niemieckiej w Witkowie w 1918 roku.

Roman Wójcicki, Syn wnuka